#εφηβικε_μου_βαλεντινε 

Να σου κι ο Βαλεντίνος! Ααααχ! Ωραίο πράγμα ο έρωτας, ρε φίλε. Ο έρωτας που σε κλονίζει συθεμελα. Αυτός που η σκέψη του σε κάνει να ριγείς και σε σέρνει στα πατώματα. Ο έρωτας που αναγκάζει και καταδικάζει δυο σώματα να ζουν με μια καρδιά.

Valentine
Πόσες φορές έσκασε ασυναίσθητα ένα χαμόγελο στα χείλη σου, βλέποντας ένα ζευγάρι εφήβων να φιλιέται τρυφερά στον δρόμο; Εκείνη την ώρα, αλήθεια τωρα, δε θυμήθηκες τον εφηβικό σου ερωτα; Ξέρεις, εκείνον τον λίγο άπειρο κι άτσαλο μα συνάμα τόσο τρυφερό, λαμπερό… τον τόσο αγνό.

Τον κοιτούσες απο μακριά και το στομάχι σου δενόταν κόμπος. Ήσουν κοντά του κι η γλώσσα σου έπαιρνε το σχήμα του φιόγκου κι άντε τώρα να μιλήσεις. Κι αν τελικά έβρισκες το θάρρος ή που θα ηταν αργά ή που θα έλεγες μια άσχετη κοτσάνα κι εκείνος θα γελούσε. Αχ! Αυτό το γέλιο του… σα γάργαρο νερό. Κρυστάλλινο. Και να το κλάμα εσυ…

Εκείνος; Αλάνι μεγάλο. Λίγο γελαστός… λιγο σοβαρός… πρόθυμος ομως, πάντα, να σταθεί δίπλα σου. Εσύ, κορίτσι μικρό, δεν καταλάβαινες το πάθος του για εσένα. Δε φανταζόσουν πως τα βραδια δεν κοιμόταν γιατι σκεφτόταν τα μάτια σου και το χαμόγελο σου. Έψαχνε να βρει τον τρόπο να σε πλησιάσει… να σου κλέψει ενα φιλί! Χιλιόμετρα θα έκανε για ενα σου φιλί – αλλά, εσύ, χαμπάρι!


Ζούσατε κι οι δυο ενα γλυκό, ανομολόγητο μαρτύριο. Έφηβοι σου λέει! Μα, τελικά, το αλάνι βρήκε τον τροπο. Ήσουν κι εσυ, βέβαια, που του έδειξες τον δρόμο. Και γίνατε ζευγάρι κι όλα τα τραγούδια μιλούσαν για εσάς. Υπέροχο ζευγάρι… Ζηλευτό. Οι φίλες σου διαφωνούσαν με την επιλογή σου κι οι φίλοι του εξέφραζαν τις ανησυχίες τους.

Ποιος τους άκουγε, ομως; Κανεις. Ηταν ο κόσμος σου και ήσουν ο δικός του.

Φρόντιζες να κλέβεις λίγο χρόνο, μετά το σχολείο ή πριν το φροντιστήριο, για να τον δεις. Θα έκανες τα πάντα για ενα πεταχτό φιλί και μια ζεστή αγκαλιά. Ηταν εκείνη η στιγμή που ο κόσμος σου γέμιζε με ανθισμένες κερασιές και μυρωδιά πούδρας.

Κάθε παραμύθι εχει κι έναν δράκο παντα και το δικό σας είχε διάφορους. Ο χρόνος και η κυρα-Κούλα ήταν κάποιοι απο αυτούς. Πάντα με το ρολόι στο χέρι. Μη σε καταλάβει η μαμά σου και, προς Θεού, μη σε πετύχει η ξυνή γειτόνισσα, η κυρα-Κούλα! Με τί μούτρα θα γύριζες στο σπίτι;

Στα κρυφά λοιπόν, και με τον χρόνο εχθρό σας ζούσατε τον ερωτα. Έναν ερωτα ίδιο με αυτόν που περιέγραφαν στα βιβλία που με τόσο πάθος διάβαζες. Κοιτούσε ο ένας τον άλλον με λατρεία – λατρεία αμόλυντη από τον ενήλικο κόσμο. Και κάπως ετσι καταφέρατε να φτιάξετε το δικό σας, παράλληλο σύμπαν κι όποτε συναντιόσασταν εκεί, νικούσατε τον χρόνο και τα κουτσομπολιά της κυρά-Κουλας!


Πόσο όμορφα ήταν τα εφηβικά χρόνια! Πόσο θαρραλέα και τρυφερά ήταν!
Ξέρεις τί; Αυτούς τους έρωτες δεν τους ξεχνάς ποτέ. Σου σημαδεύουν τη ζωή. Ό,τι και να συνέβη… οποίο και να ήταν το τέλος τους… αυτοί οι έρωτες θα έχουν πάντα μια δική τους, ξεχωριστή θέση στο μυαλό και στην ψυχή σου.
Χρόνια πολλά σε όλους τους Βαλεντίνους και τις Βαλεντινες εκεί έξω, λοιπόν!

Στην υγειά σας όπου κι αν είστε!

#ΑγραμματοςΨυχολογος ❤❤❤

#everyone_has_a_story #valentinesday

You may also like

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *