Do not Be Afraid to Be Afraid

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στο φόβο. Όλοι πέφτουν πάνω τους να τους εξηγήσουν και να τους αποδείξουν το πόσο άδικα φοβούνται. Θέλουμε να κάνουμε τα παιδιά μας θαρραλέα. «Έλα μη φοβάσαι. Δεν είναι τίποτα.» Τρέχουμε να ξορκίσουμε το φόβο, μα είναι κι αυτός συναίσθημα και μάλιστα ισχυρό. Σε μουδιάζει. Σου μπερδεύει το μυαλό. Κι όσο είμαστε παιδιά είναι όλα λίγο πιο εύκολα. Θα μας ανάψει η μαμά ένα φωτάκι στον διάδρομο και θα λυθεί το πρόβλημα· το δωμάτιό μας δε θα είναι πια σκοτεινό. 
Τί γίνεται όμως στην ενήλικη ζωή; Γιατί στην ενήλικη ζωή ο φόβος μας δεν είναι ένα σκοτεινό δωμάτιο. Στην ενήλικη ζωή το σκοτάδι είναι μέσα μας. Πώς, ρε γαμώτο, να φτάσει στην καρδιά μας το φως από το φωτάκι του διαδρόμου;Κι είμαστε πλέον μεγάλοι για να κλαψουρίζουμε για φόβους. Κι έτσι σιγά σιγά οι φόβοι γίνονται σύμβουλοί μας. Πηγαίνουμε με τα νερά τους. Ζούμε τη ζωή που μας επιτρέπουν να ζούμε. Αλίμονο αν πάμε κόντρα. 

Μα υπάρχει, σίγουρα υπάρχει, μια ψιθυριστή κι ενδεχομένως ενοχλητική φωνούλα, που κάθε τόσο μας τρυπάει τα αυτιά γκρινιάζοντας κι απαιτώντας όλα αυτά που οι φόβοι μας στερούν. Αυτή η φωνούλα μας προτρέπει να κάνουμε ένα βήμα πιο κει, να δούμε τι υπάρχει έξω από αυτό το σκοτεινό δωμάτιο. 
Κάποιοι πείθονται και βγάζουν λίγο έξω το κεφάλι τους, μα το φωτάκι στο διάδρομο τους τυφλώνει κι έτσι γρήγορα γρήγορα επιστρέφουν στο σκοτεινό δωμάτιο… σκεπτόμενοι, μάλιστα, το πόσο τυχεροί στάθηκαν που πρόλαβαν να τρυπώσουν πάλι μέσα. Από την άλλη, κάποιοι θα σταθούν κάπου ανάμεσα στο δωμάτιο και στο διάδρομο. Φοβούνται να βγουν αλλά αρνούνται και να επιστρέψουν μέσα. Δυστυχείς αυτοί. Τέλος, υπάρχουν κι αυτοί που μια μέρα αποφασίζουν ότι δεν αντέχουν άλλο το σκοτάδι και βγαίνουν, παίρνοντας το ρίσκο τους για τις συνέπειες. Έτσι απλά. 

image1.png

Δύσκολη περίπτωση ο φόβος. Εσύ νομίζεις ότι ζεις προφυλαγμένος από τους κινδύνους επειδή έχεις κλειδαμπαρώσει τα πάντα και τελικά έχεις τον κλέφτη μέσα. Κι αυτός ο κλέφτης δεν κλέβει χρήματα και κοσμήματα. Μακάρι να ήταν αυτά!  Αυτός ο κλέφτης κλέβει τη ζωή σου. 
Στην παιδική ηλικία φοβόμασταν απλά πράγματα· το σκοτάδι, τις αράχνες, τους σκύλους. Μεγαλώνοντας αλλάξαμε. Αποκτήσαμε σκύλους και προτιμάμε να κοιμόμαστε με τα φώτα κλειστά. Γιατί όχι; Αφού πλέον φοβόμαστε τη μοναξιά, την απόρριψη, την αποδοκιμασία, την αποτυχία, την αγάπη, τον έρωτα, τους ανθρώπους, τον εαυτό μας. Ατελείωτη λίστα. 
Ποιος θα σε πάρει από το χέρι τώρα; Ποιος θα σου πει να μη φοβάσαι;Κανείς. Αυτή είναι η αλήθεια. Κι όχι επειδή δε σε αγαπάνε ή δε θέλουν. Απλά, επειδή έχουν κι εκείνοι να αντιμετωπίσουν τους δικούς τους φόβους. 
Πόσο πιο εύκολα θα ήταν όλα αν μπορούσαμε να μιλήσουμε ανοιχτά για όσα μας κλέβουν τη ζωή; Θα βρίσκαμε ένα σύμμαχο. Κάποιον να μας στηρίξει. Να μας πει «κι εγώ φοβάμαι αλλά αφού είσαι εσύ δίπλα μου, φοβάμαι λιγότερο». Γιατί ο φόβος δεν είναι κακός για να τον ξορκίσουμε. Είναι συναίσθημα που πρέπει να αποδεχτούμε όπως αποδεχόμαστε την χαρά ή τη λύπη. Άλλο όμως «αποδέχομαι το πώς αισθάνομαι» κι άλλο «αδρανοποιούμαι». 
Ναι φοβάμαι. Προσπαθώ όμως. Προχωράω. 

Αυτό είναι το θέμα, να προχωράς. Να προχωράς κι ας λέει ο κόσμος. Να προχωράς κι ας μη σε καταλαβαίνει κανείς. Μόνο, σε παρακαλώ, μην ξεχνάς όσο προχωράς να μιλάς στους γύρω σου για τους φόβους σου. Μπορεί κάποιος, ακούγοντας σε, να βγει από το δωμάτιο και τότε θα κερδίσεις διπλά γιατί ο φόβος θα μοιραστεί. 
Είναι σημαντικό στη διαδρομή μας να βρούμε ανθρώπους να ακολουθήσουμε ή να μας ακολουθήσουν. Δεν έχει σημασία ποιος θα ανοίγει το δρόμο και ποιος θα ακολουθεί. Σημασία έχει να προχωράμε και πότε ο ένας θα βγαίνει μπροστά και πότε ο άλλος. Αλλά μαζί. Αυτό είναι το αντίδοτο του φόβου.Μαζί. 

image1.png

Food for Thought«Πες μου τι φοβάσαι και θα σου πω τί σου έχει συμβεί.» D. W. Winnicot, Παιδίατρος – Ψυχαναλυτής 

#ΑγράματοςΨυχολόγος

You may also like

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *